‘วิญญูชนกล่าววาจาแล้ว รถเทียมม้าสี่ตัวยังวิ่งไล่ไม่ทัน’     นี่คือคำสอนที่อวี่วู่ ธิดาของราชครูแห่งหลิวฉิวยึดมั่นไว้ในใจเสมอมา  แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าคำสอนนี้จะย้อนกลับมาทำให้นางถึงคราวตกที่นั่งลำบาก      เมื่อหญิงสาวจำต้องยอมรับข้อเสนอซึ่งไม่มีทางปฏิเสธได้ของไหกุ่ยญั่ง   หัวหน้าใหญ่แห่งเรือนิลกาฬ กลุ่มโจรสลัดที่ทรงอิทธิพลที่สุดในน่านน้ำ ซึ่งกลายมาเป็น ‘ผู้มีพระคุณ’ ช่วยชีวิตของนางเอาไว้ได้อย่างไรไม่รู้     เพื่อแลกเปลี่ยนกับความปลอดภัยขององค์หญิงแสนรักที่อยู่ในความดูแล   แต่มีหรือที่ข้อเสนอของหัวหน้าใหญ่แห่งเรือนิลกาฬ ผู้ไม่หวั่นเกรงแม้กระทั่งความตายจะไม่มีเจตนาใดแอบแฝง แม้คารมคมคายของอวี่วู่ที่เจตนาพูดสั่งสอนเขาจะฟังแล้วแสนขัดหูนัก แต่เมื่อคนอย่างไหกุ่ยญั่งพอใจใครแล้ว ก็อย่าหวังว่าผู้ใดจะช่วงชิงนางไปจากเขาได้ ถึงแม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นองค์จักรพรรดิก็เถอะ!       เรื่องนี้ก็สนุกค๊าา เล่มที่ 2 ของปีนี้เลย ชอบๆ เนื้อเรื่องกระชับ บทพูดก็เยอะ พระนางน่ารักดี "วิญญูชนกล่าววาจาแล้ว ม้าตายก็ยากจะไล่ทัน" ฮ่าๆ

จากวันนั้น คนรอบตัวมาสฟ้าต่างพบเจอเหตุการณ์ประหลาด

พญานาคหรือ อศิระ บีบให้มาสฟ้ช่วยตามหามณีนาคสวาท 

ทำไมอศิระจึงถูกผนึกไว้ในภาพ

มณีนาคสวาทสำคัญอย่างไร

 

แล้วความสัมพันธ์ ระหว่างคนกับพญานาคจะย้อนกลับมาซ้ำรอยเดิมหรือไม่

 

ชีวิตหนึ่งที่ถูกรังเกียจเหยียดหยาม และถูกประณามว่าเป็น “เลือดไพร่”

 และเธอ...มัสยา คือเลือดไพร่ก้อนนั้นที่จำต้องก้มหน้ารับชะตากรรมที่เปลี่ยนแปลง  

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นความต้องการของท่านผู้หญิงรัตนมหาศาล  

มัสยาเป็นให้ได้ดังใจท่านทุกประการ ในสิ่งแวดล้อมที่เธอน่าจะสุขสบายและพึงใจ  

ตรงกันข้ามในส่วนลึกของหัวใจ กลับร่ำร้องเรียกหาความอบอุ่นจากใครคนหนึ่ง 

 

เขา...ผู้ที่น่าจะเกิดมาเป็นเทพบุตรแห่งความเฉยเมย  

เขา...ผู้ซึ่งไม่เคยให้ความสำคัญแก่สิ่งใดมากไปกว่าการกินเหล้าและสังสรรค์กับเพื่อนฝูง  

พี่ลักษณ์...เจ้าของพวงมะลิพวงน้อย ที่มัสยาแอบเก็บไว้ด้วยหัวใจบูชา!  

 

 

>>> ชอบมัสยาที่สุดเลย เป็นตัวละครที่สร้างมาได้อย่างน่ารักและน่าสงสาร

รักในความไร้เดียงสา รักความการพูดจาซื่อๆอย่างเด็กน้อยของเขา 

ทั้งภาพที่แสดงออกมา ทั้งวิธีการพูดจาที่บรรยาย 

 เธอเป็นตัวละครในนิยายที่น่ารักที่สุดแล้ว ตั้งแต่ฉันได้พบเจอ 

 

 



   แม้รักร่วมสวมใส่ไว้ติดกาย เมื่อใดวายสวาทวอดจึงถอดเอย

"แหวนรูปดอกฟอเก็ทมีนอทวงนั้น"

อย่าลืมฉัน......อย่าลืมวันเชยชิดพิสมัย

อย่าลืมวันอำลาด้วยอาลัย

อย่าลืมใจที่กระซิบว่า อย่าลืมกัน